[Announcement]Closed blog

posted on 24 Mar 2017 16:13 by belllatric in Other

Announcement

 

This blog is not available for post anymore

(and actually it post in Thai language)

if you want to know about me or postcard

please go to https://sarinubiapostcards.blogspot.com

or Instagram @sarinubia

Sorry for make you confuse about me

 

Contace me : belllatric (at) gmail.com

 

Thank you

เรื่องแมวๆ & โรคจิต (?)

posted on 27 Jan 2013 21:22 by belllatric in Diary directory Lifestyle, Diary

ตามภาพ :

ไอ้ดำ: มาก่อนกินอิ่มแล้วกำลังชั่งใจว่าจะเอาไงต่อดี

อีเหลือง : มาแบบมึนๆ อีนี่มันแมวขโมยมากอะ เวลาจะให้อาหารมันจะเข้ามาประจบก่อนทุกรอบ

นังลาย : ฉันเพิ่งรู้ ฉันเพิ่งมาแกอย่าเพิ่งกินกันหมดสิฟะ!

ไอ้ขาว : อีนี่คู่อริกับไอ้ดำเจอทีไรขู่ใส่กันตลอด :P

พอดีวันนี้มีงบประมาณซื้อ McDonald มากิน
เลยส่งผลพลอยได้ให้บรรดาแมวๆในซอยแถวบ้านได้มีอันจะกินกันตามไปด้วย
คือที่มาอัพบล็อกวันนี้เนื่องจากว่าง, อารมณ์พาไป, ร้างมานานแล้ว
เอาง่ายๆ คือหาเรื่องมาลงอะแหละนะ
บวกกับมีหลายเรื่องให้ขบคิด (แต่ยังตีไม่ออกซะที)
เลยได้ทีหลังจากบ่มเพาะมานาน เหอะๆ

วันนี้ตั้งใจจะไป TK park ที่เซ็นทรัลเวิล์ด
ก็นั่งรถเมล์สาย 77 จากโรบินสัน บางรักแบบไม่คิดอะไรมาก
ใส่หูฟังเปิดเพลงจากมือถือเสียงดังสุด อีกมือหอบหนังสือนิยายที่ยังอ่านไม่จบ
คือขึ้นรถแล้วเห็นเก้าอี้ว่างนี่ดีใจมากรีบไปนั่งทันทีโดยมิได้คิดอะไรเลย
เกือบท้ายรถ เบาะคู่ นั่งเบาะติดทางเดินมีผู้ชายคนนึงแกนั่งก่อน
และก็ไม่คิดว่ารูปร่างอย่างตูจะมีคนบ้า...อารมณ์ไหนไม่รู้
สงสัยจะเปลี่ยวจัด เอามือมาสะกิด+ลูบต้นขา =_="
คือ...ถามว่ารู้สึกตัวไหมตอนนั้นนะ ?
ไม่รู้อะไรอะ นั่งอ่านหนังสือไป ฟังเพลงไป
เริ่มจะรู้สึกแปลกๆตรง BTS ศาลาแดง
คือทำไมมึงมาเบียดกูจังวะ ? ไอ้สลัดผัก
คือเบาะก็เห็นว่าว่างๆอยู่นะแล้วจะเขยิบมาเบียดทำพระแสงไรวะ ?
ก็หงุดหงิดแต่ไม่ได้ใส่ใจ แล้วก็รู้สึกแปลกๆที่ขา
ทำไมอีนี่มึงยุกยิกไรจังวะ รำคาญ (กำลังอินกับนิยายจัด)
...
พอถึง BTS ราชดำริจนสี่แยกราชประสงค์เพิ่งจะรู้สึก
เพิ่งจะเหลือบสายตาลงไปมองที่ขาซ้าย
เหยดดดดดด มึงเอามือมาสะกิดๆกูนี่เอง
เอากระเป๋าวางตรงหน้าตัก มือขวาทำเป็นกอดอกนะ มือซ้ายลอดมาใต้กระเป๋า
เห็นมือมาวางๆแถวต้นขา
(ถ้าถามว่าไม่รู้สึกตัวเลยเหรอ คือปกติหอบของพะรุงพะรังเต็มอะเลยไม่รู้สึก)
นาทีนั้นอยากถอดหูฟังออกไปถามพี่เขามาก "โรคจิตเหรอพี่ ?" (แต่ก็เปล่าไง)
คือยังอึ้งๆอยู่ เฮ้ย! กูอ้วนนะ หน้าตากูก็ไม่ได้ดีนะ มึงยังคิดอะไรลงเหรอวะ
ค่อยๆเขยิบ + เบนตัวออกมาจากเบาะประมาณนึงให้มันรู้ว่า
"กูรู้นะมึงทำไร ดอกกกกกกกก" หลังจากนั้นก็เริ่มหยุดและ
พอถึงป้ายเซ็นทรัลเวิล์ด ม่างงงงงงง...ลงป้ายเดียวกับกูอีก
จ๊าดเอ๊ย! เดินลงมาแบบมึนๆ ก่อนจะหันไปมองว่าอีคนเปลี่ยวนั่นไปไหนและ
เออ ช่างมันและ เดินมึนๆ คุยกับตัวเองว่าเดี๋ยวนี้คนเราแม่งก็แปลก
ขนาดรถเปิดโล่งแบบนั้นยังมีหน้าทำแบบนี้อีก เยี่ยมจริงๆ!
คือที่เอามาสาธยายไม่ใช่อะไร แบบยังงงไม่หายไง...

edit @ 27 Jan 2013 21:48:28 by ลูกชิ้น

ไร้เหตุผล

posted on 01 Oct 2012 07:22 by belllatric in Diary directory Diary
ตอนนี้เรากำลังประสบปัญหา...ดูแล้วค่อนข้างจะหนักเอาการอยู่
เราว่าตอนนี้เราตกอยู่ในสภาวะขาดความ "ยับยั้งชั่งใจ"
ตั้งแต่เราได้ Notebook มาเราก็เริ่มเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับมัน
ดาวน์โหลดซีรียส์ anime หนังหลายเรื่องมานั่งดู
จนลืมว่าเหตุผลหลักที่เราต้องการ Notebook คืออะไร ?
ยอมรับว่าตอนนี้ตกอยู่ในสภาวะเคว้ง
ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มจัดการปมที่ตัวเองเริ่มก่อยังไง ?
เพราะตอนนี้ดูแล้วไม่ว่าจะเริ่มแก้ปมไหนมันก็จะมีแต่ปัญหาทั้งนั้น
แล้วเราควรทำยังไง ? ปล่อยมันทิ้ง ? ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ?
มั่นใจเถอะว่าเราไม่สามารถปล่อยอารมณ์แบบนี้ไปนานนักหรอก
แต่มันจะเป็นแบบนี้ตอนเริ่มเสมอ
ขอแค่เริ่มต้น...แล้วมันก็จะไปของมันเอง
 
ตลกนะ...เรายังงเลยว่าเราพิมพ์อะไรออกมา
ที่จริงก็ชั่งใจอยู่ซักพักว่าเราควรเขียนเรื่องนี้ลงไดอารี่เล่มหรือจะลงในเว็บไดอารี่
สุดท้ายความขี้เกียจก็ชนะอีกตามเคย
เราไม่ได้เขียนไดอารี่ทั้งในสมุดและในเว็บมานานแล้ว
จะมีก็แค่ระบายให้ตัวเองฟัง
มันรู้สึกอึดอีดน่ะ
 
โลก social network เดี๋ยวนี้มันทำงานกว้างไกล
เราไม่อยากให้คนรู้จักหรือเพื่อนมาอ่านเจอ
เมื่อก่อนเราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ชื่อหรืออะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับเรามันติดขึ้น google search บ้าง
แต่เดี๋ยวนี้แค่เราลองพิมพ์ชื่อลงไป แล้วกดค้นหา...
มันไม่ได้รู้สึกยินดีเลยน่ะสิ
เรากลับต้องการความเป็นส่วนตัวเพิ่มมากขึ้น
บางทีเรากำลังอยู่ในช่วงเรียนรู้ตัวเองก็เป็นได้นะ
 
อันที่จริงมันก็ไม่มีอะไรมากหรอก...
แค่อยากทิ้งไว้เป็นสิ่งเตือนตัวเอง
มัวหลงรัเริงในสิ่งที่สร้างความสุขให้กับปัจจุบัน
แล้วอนาคตล่ะ ?
 
ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังแล้วมานั่งเสียใจทีหลังเนี่ย
มันเป็นนิสัยที่แก้ไม่ตกจริงๆนะ
 
ผูกได้ ก็ต้องแก้มันได้
ไม่ว่าปัญหามันจะหนักหนายังไง
จะพยายาม...