เรื่องแมวๆ & โรคจิต (?)

posted on 27 Jan 2013 21:22 by belllatric in Diary directory Lifestyle, Diary

ตามภาพ :

ไอ้ดำ: มาก่อนกินอิ่มแล้วกำลังชั่งใจว่าจะเอาไงต่อดี

อีเหลือง : มาแบบมึนๆ อีนี่มันแมวขโมยมากอะ เวลาจะให้อาหารมันจะเข้ามาประจบก่อนทุกรอบ

นังลาย : ฉันเพิ่งรู้ ฉันเพิ่งมาแกอย่าเพิ่งกินกันหมดสิฟะ!

ไอ้ขาว : อีนี่คู่อริกับไอ้ดำเจอทีไรขู่ใส่กันตลอด :P

พอดีวันนี้มีงบประมาณซื้อ McDonald มากิน
เลยส่งผลพลอยได้ให้บรรดาแมวๆในซอยแถวบ้านได้มีอันจะกินกันตามไปด้วย
คือที่มาอัพบล็อกวันนี้เนื่องจากว่าง, อารมณ์พาไป, ร้างมานานแล้ว
เอาง่ายๆ คือหาเรื่องมาลงอะแหละนะ
บวกกับมีหลายเรื่องให้ขบคิด (แต่ยังตีไม่ออกซะที)
เลยได้ทีหลังจากบ่มเพาะมานาน เหอะๆ

วันนี้ตั้งใจจะไป TK park ที่เซ็นทรัลเวิล์ด
ก็นั่งรถเมล์สาย 77 จากโรบินสัน บางรักแบบไม่คิดอะไรมาก
ใส่หูฟังเปิดเพลงจากมือถือเสียงดังสุด อีกมือหอบหนังสือนิยายที่ยังอ่านไม่จบ
คือขึ้นรถแล้วเห็นเก้าอี้ว่างนี่ดีใจมากรีบไปนั่งทันทีโดยมิได้คิดอะไรเลย
เกือบท้ายรถ เบาะคู่ นั่งเบาะติดทางเดินมีผู้ชายคนนึงแกนั่งก่อน
และก็ไม่คิดว่ารูปร่างอย่างตูจะมีคนบ้า...อารมณ์ไหนไม่รู้
สงสัยจะเปลี่ยวจัด เอามือมาสะกิด+ลูบต้นขา =_="
คือ...ถามว่ารู้สึกตัวไหมตอนนั้นนะ ?
ไม่รู้อะไรอะ นั่งอ่านหนังสือไป ฟังเพลงไป
เริ่มจะรู้สึกแปลกๆตรง BTS ศาลาแดง
คือทำไมมึงมาเบียดกูจังวะ ? ไอ้สลัดผัก
คือเบาะก็เห็นว่าว่างๆอยู่นะแล้วจะเขยิบมาเบียดทำพระแสงไรวะ ?
ก็หงุดหงิดแต่ไม่ได้ใส่ใจ แล้วก็รู้สึกแปลกๆที่ขา
ทำไมอีนี่มึงยุกยิกไรจังวะ รำคาญ (กำลังอินกับนิยายจัด)
...
พอถึง BTS ราชดำริจนสี่แยกราชประสงค์เพิ่งจะรู้สึก
เพิ่งจะเหลือบสายตาลงไปมองที่ขาซ้าย
เหยดดดดดด มึงเอามือมาสะกิดๆกูนี่เอง
เอากระเป๋าวางตรงหน้าตัก มือขวาทำเป็นกอดอกนะ มือซ้ายลอดมาใต้กระเป๋า
เห็นมือมาวางๆแถวต้นขา
(ถ้าถามว่าไม่รู้สึกตัวเลยเหรอ คือปกติหอบของพะรุงพะรังเต็มอะเลยไม่รู้สึก)
นาทีนั้นอยากถอดหูฟังออกไปถามพี่เขามาก "โรคจิตเหรอพี่ ?" (แต่ก็เปล่าไง)
คือยังอึ้งๆอยู่ เฮ้ย! กูอ้วนนะ หน้าตากูก็ไม่ได้ดีนะ มึงยังคิดอะไรลงเหรอวะ
ค่อยๆเขยิบ + เบนตัวออกมาจากเบาะประมาณนึงให้มันรู้ว่า
"กูรู้นะมึงทำไร ดอกกกกกกกก" หลังจากนั้นก็เริ่มหยุดและ
พอถึงป้ายเซ็นทรัลเวิล์ด ม่างงงงงงง...ลงป้ายเดียวกับกูอีก
จ๊าดเอ๊ย! เดินลงมาแบบมึนๆ ก่อนจะหันไปมองว่าอีคนเปลี่ยวนั่นไปไหนและ
เออ ช่างมันและ เดินมึนๆ คุยกับตัวเองว่าเดี๋ยวนี้คนเราแม่งก็แปลก
ขนาดรถเปิดโล่งแบบนั้นยังมีหน้าทำแบบนี้อีก เยี่ยมจริงๆ!
คือที่เอามาสาธยายไม่ใช่อะไร แบบยังงงไม่หายไง...

edit @ 27 Jan 2013 21:48:28 by ลูกชิ้น

ไร้เหตุผล

posted on 01 Oct 2012 07:22 by belllatric in Diary directory Diary
ตอนนี้เรากำลังประสบปัญหา...ดูแล้วค่อนข้างจะหนักเอาการอยู่
เราว่าตอนนี้เราตกอยู่ในสภาวะขาดความ "ยับยั้งชั่งใจ"
ตั้งแต่เราได้ Notebook มาเราก็เริ่มเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับมัน
ดาวน์โหลดซีรียส์ anime หนังหลายเรื่องมานั่งดู
จนลืมว่าเหตุผลหลักที่เราต้องการ Notebook คืออะไร ?
ยอมรับว่าตอนนี้ตกอยู่ในสภาวะเคว้ง
ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มจัดการปมที่ตัวเองเริ่มก่อยังไง ?
เพราะตอนนี้ดูแล้วไม่ว่าจะเริ่มแก้ปมไหนมันก็จะมีแต่ปัญหาทั้งนั้น
แล้วเราควรทำยังไง ? ปล่อยมันทิ้ง ? ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ?
มั่นใจเถอะว่าเราไม่สามารถปล่อยอารมณ์แบบนี้ไปนานนักหรอก
แต่มันจะเป็นแบบนี้ตอนเริ่มเสมอ
ขอแค่เริ่มต้น...แล้วมันก็จะไปของมันเอง
 
ตลกนะ...เรายังงเลยว่าเราพิมพ์อะไรออกมา
ที่จริงก็ชั่งใจอยู่ซักพักว่าเราควรเขียนเรื่องนี้ลงไดอารี่เล่มหรือจะลงในเว็บไดอารี่
สุดท้ายความขี้เกียจก็ชนะอีกตามเคย
เราไม่ได้เขียนไดอารี่ทั้งในสมุดและในเว็บมานานแล้ว
จะมีก็แค่ระบายให้ตัวเองฟัง
มันรู้สึกอึดอีดน่ะ
 
โลก social network เดี๋ยวนี้มันทำงานกว้างไกล
เราไม่อยากให้คนรู้จักหรือเพื่อนมาอ่านเจอ
เมื่อก่อนเราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ชื่อหรืออะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับเรามันติดขึ้น google search บ้าง
แต่เดี๋ยวนี้แค่เราลองพิมพ์ชื่อลงไป แล้วกดค้นหา...
มันไม่ได้รู้สึกยินดีเลยน่ะสิ
เรากลับต้องการความเป็นส่วนตัวเพิ่มมากขึ้น
บางทีเรากำลังอยู่ในช่วงเรียนรู้ตัวเองก็เป็นได้นะ
 
อันที่จริงมันก็ไม่มีอะไรมากหรอก...
แค่อยากทิ้งไว้เป็นสิ่งเตือนตัวเอง
มัวหลงรัเริงในสิ่งที่สร้างความสุขให้กับปัจจุบัน
แล้วอนาคตล่ะ ?
 
ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังแล้วมานั่งเสียใจทีหลังเนี่ย
มันเป็นนิสัยที่แก้ไม่ตกจริงๆนะ
 
ผูกได้ ก็ต้องแก้มันได้
ไม่ว่าปัญหามันจะหนักหนายังไง
จะพยายาม...

สวัสดี...ปีนัง #0.5(ไร้สาระ)

posted on 04 Jun 2012 17:47 by belllatric in Travel directory Lifestyle, Travel, Diary
 
อา...มองชีวิตตัวเองแบบงงๆและมึนๆ
นี่จะได้ออกเดินทางไปต่างประเทศอีกแล้วสินะ
คือได้ไปแบบงงจริงๆ
ก่อนหน้านี้ประมาณ 2 อาทิตย์มหาวิทยาลัยต้องการรายชื่อ + พาสปอร์ต
ซึ่งเรามีพอดี (ก็ไม่ได้คิดเรื่องเงิน หรืออะไรเลยนะที่จะไป มาคิดได้ตอนใกล้ถึงวันไป)
 
ที่เขียนเอนทรี่นี้ก็แบบ...ระงับอาการคื่นเต้นตัวเอง
จะได้ขึ้นเครื่องบินครั้งแรกอะ = [ ] =
(ถึงจะเคยไปลาวมาแล้วก็เหอะ แต่นั่นมันนั่งรถนี่นา...)
บินไปสงขลา แล้วก็ข้ามแดนไปมาเลเซีย ล่องเรือ star cruise ไปปีนัง
อู้่ว...จะได้ขึ้นเรือสำราญเป็นครั้งแรกในชีวิตอีกต่างหาก
 
ปัญหา
- โง่อังกฤษ (ก็พอแถ + ถูๆไปได้อะนะ แต่ไม่ได้ฉลาดขนาดนึกคำออกทันที)
- ยังไม่ได้ศึกษาเส้นทาง ฯลฯ ไรเลย เพิ่งมาเปิดดูคร่าวๆวันนี้
- ไข้ขึ้น (แสรดดดดดดดดด!!) ทำไมต้องวันนี้ด้วยฟะ
- ตื่นเต้น ตื่นตูม ตื่นตัว ตื่นๆๆๆๆๆ !!!
- สารพัด สารเพ โครงการรับน้องที่ยังไม่เคลียร์ เสื้อรับน้องเอกที่ยังไม่เเคลียร์ ฯลฯ
 
อ่า...เยอะนะ กว่าจะมาถึงวันนี้
เมื่อคืนกว่าจะจับข้าวของยัดลงกระเป๋าได้
22.00 น.
เรา : ป๊า จอยยังไม่มีผ้าเช็ดตัวเลยอะ
ป๊า : อ้าว แล้วที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ล่ะ ?
เรา : ก็ถ้าใช้แล้วก็เปียกดิ แล้วจะเอาไปมอยังไงอะ
ป๊า : เรื่องมากจริง ไปซื้อที่ตลาดไปๆ
 
พอดีมีตลาดที่มาตั้งแถววัดสุทธิวราราม
(10 มิ.ย. จ๊ะ คันหูมาอะ เห็นป้าย cut หราทุกที่แถวบ้านเลย)
 
ค่าผ้า : 39
ค่า xxx : 80 (หวังเหล้า/เบียร์ สุดท้ายก็แห้ว กร๊าซซซซซ)
 
เอ่อ...ถึงบ้าน 23.00 น.
กว่าจะนอน 01.23 น. โดยประมาณ ปิดไฟ
 
ลืมอีกว่าวันนี้วันวิสาขบูชา
หอบกระเป๋าเดินทางมาแต่เช้าตรู่ 06.55 น. ถึง มหา'ลัย
จะมาทำไมเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
อยากจะร้องให้ลั่นห้อง = =
 
บ่ายๆ อาการไข้ก็แสดงอาการอีกต่างหาก
จะมีชีวิตรอดไปถึงสงขลาไหมเนี่ยตู
 
อ่า...เอนทรี่นี้เพ้อจริงไรจริงสินะ
 
ว่าจะเก็บวิวที่ปีนังมาทำโปสการ์ด
หากท่านใดสนใจอยากได้โปสการ์ดก็ส่ง EMS มาได้นะ
แต่คงไม่ได้ส่งจากมาเลเซียหรอกจ๊ะ
ไม่รับประกันความสวย แต่รับรองว่าส่งแน่นอน : )
 
ทริปนี้คงลงรูปเยอะอยู่แหละ เตรียมกล้องไป 2 ตัว (ยืมมา 1 ตัว)
(เพ้ออีกละ)